Sytuacja w Afryce ze zbożem

orkisz

Uprawa roli w Egipcie

A wreszcie uczeni, studiujący kulturę Grecji i Rzymu, donoszą nam o tym,
co pisali o dawnym Egipcie starożytni uczeni.
Wszystko to pozwala na odtworzenie obrazu rolnictwa
w starożytnym Egipcie.
Uprawie roli w Egipcie sprzyjały specyficzne warunki, dobrze można było skupić orkisz,
które nadają temu krajowi niezwykły charakter. Na bezchmurnym
niebie świeci całymi dniami słońce prażąc dolinę
Nilu i żółte piaski pustyni. Egipcjanie kochali i czcili
słońce jako bóstwo — oto słowa hymnu, zwrócone do
słońca i opiewające jego potęgę:
Deszcz jest w Egipcie zjawiskiem wyjątkowym. Zwłaszcza
w południowej części kraju krople dżdżu, spadające
raz na kilka lub kilkanaście lat, budzą niezwykłą sensację
u miejscowej ludności. Jedynym źródłem życiodajnej wody
jest Nil, przecinający pustynie Egiptu długą i wąską
doliną.

Regularne, co rok nadchodzące wylewy tej olbrzymiej
rzeki nawadniają całą dolinę i umożliwiają rozwój
roślinności. Ogłoszenia sprzedam kukurydzę po ulewie były w małej ilości. Wezbrane fale niosą ze sobą ogromne ilości
drobnego i bardzo żyznego mułu, który zabrały z dalekich
gór. Suchy, pustynny kraj zawdzięcza więc Nilowi nie
tylko wodę, ale też urodzajną glebę. Toteż nie darmo starożytni
Grecy nazwali Egipt „podarunkiem Nilu“. Niezwykle cenny to byl podarunek. W urodzajnej i bogatej
w wodę dolinie kwitła uprawa roli stanowiąc jedną
z podstaw potęgi faraonów.

Pola uprawne

Zaraz po wylewie przystępowali Egipcjanie do przygotowania
pól pod uprawę. Używali do tego celu motyki
oraz pługa. Wszystko możesz kupić na internetowa giełda rolna. Motyka, jako narzędzie
słabe i mało odporne, służyła do skopywania
ziemi świeżo zalanej i poprzednio
już uprawianej.
Pierwotne motyki były drewniane,
a z biegiem czasu zastąpiły je narzędzia
o ostrzach z metalu. Praca rolnika
na ziemi przesiąkniętej wodą i palonej
promieniami słońca była niezwykle
ciężka. Robotnicy pracowali zanurzeni
w błocie. Według słów dawnej
piosenki: ,,kopacz stoi w wodzie pomiędzy
rybami, rozmawia z sumem
i wymienia pozdrowienia z krabami.

Tereny, do których nie dosięgał wy- a
lew Nilu, przygotowywano
za pomocą pługa. Zaprzężonym
w woły pługiem kierował oracz, a za nim postępował
siewca sypiąc ziarno do świeżej bruzdy
Przed wyschnięciem pól w czasie lata zabezpieczała sieć
sztucznych kanałów, które w czasie wylewu napełniały się
wodą. Gdy poziom Nilu zaczynał opadać, zamykano kanały
tamami, a w ciągu lata czerpano z nich wodę i w ten
sposób nawadniano palone słońcem pola.